İnsan yokluğunda anlıyor sevmeyi, daha doğrusu sevilmemeyi. Bu acı ıstırabdan çıkarılması gereken dersi oysa ki yıllar önce vermişti Can Yücel. Bağlanmayacaksın diyordu, şair. Yitip giden hayallere mi, yoksa geçen günlere mi yanmalıydı insan? Geride kalan mutlu günleri mi, seni mi özlemeliydi insan? Hiç ayrılmayalım dememeli insan. Hiç ayrılmayalım derken, bir gün kavuşmanın hayal olacağını da Zeki Müren'den öğrenmiştik oysa. Aynaya uzun uzun bakıyorum şimdi. Mutsuz ifademi özlemiştim. Sıkılmıştım aslında o yavşak gibi sırıtan, mutlu adamdan. Ve o harikulade kanun tekrar işliyordu, acımasızca. Her mutluluk gebeydi belki de ardındaki mutsuzluğa. Mutlu sonlardan ayıklanmış hayatların her zaman dinlenecek çok hikayesi olur. İçimdeki yazma dürtüsü de burdan geliyordur belki. Her kaybedişte güçlendiğini, tecrübelendiğini sanıyor insan. İşte en büyük saçmalık, avuntu. Bir bakıyorsun ki kaybedecek bir şeyin bile kalmamış sonra. Aslında yaşananların en güzel özeti, türk basınının efsane klişesi; "sözün bittiği yerdeyiz". Sözün bittiği yerde insan susmayı bilmeli, bence bu çok mantıklı. Sözler, söylenecekler böylesine tükenmişken hikayemi değil, şiirimi paylaşıyorum bu hafta. Neyse, yeni üyemizin kaydını yapalım artık. Kaybedenler Kulubü'ne hoş geldin.
zeki müren-şimdi uzaklardasın;
http://www.youtube.com/watch?v=q1rmqzDTyHo
abdullah yüce-bu ne sevgi ah bu ne ıstırab;
http://www.youtube.com/watch?v=etVTuGqW69s
gam
Dün yar idi, bugün ağyar olan.
Bidar iken, sair fil-menam olmuşam.
Azab-ı mukaddestir bana bu gam.
Gönül sensiz sekran,
Gönül sensiz pürgam.
ömer demirhan
Ömer DEMİRHAN
11 Aralık ‘13
haftalıkmecmua-4
